Tematy spod wiaty No. X

Dziesiąty!!!

Aaaaby utrzymać się w świątecznym nastroju, opowiemy Wam bajeczkę:

Końskie niebo

Pewien człowiek wybrał się w teren. Jechał, jechał, wokoło robiło się coraz ciemniej… aż nagle uświadomił sobie, że nie żyje. Przypomniał sobie ostanie chwile przed wypadkiem… widocznie koń też nie przeżył… Jeździec szybko pogodził się jednak ze swoim losem i dalej ruszyli drogą przez las. Zaczęło go ciekawić, co będzie dalej.

Po chwili dojechali do jakiegoś muru, który ciągnął się wzdłuż drogi. Wyglądał, jakby zrobiono go z marmuru. Na szczycie pagórka wznosił się wspaniały, błyszczący kamienny łuk, który lśnił wszystkimi kolorami tęczy. Wędrowiec zajrzał w głąb i zobaczył złocistą uliczkę.

Przejechał przez łuk i chciał zagłębić się w tę uliczkę, ale nagle okazało się, że drogę do niej zagradza perłowo lśniąca brama, przy której za biurkiem siedzi jakiś człowiek w garniturze. Podjechał do niego i zapytał:

- Przepraszam pana, co to za miejsce?

- Niebo, proszę pana.

- Cudownie! Macie może trochę wody?

- Oczywiście, niech pan wchodzi, zaraz każę podać wody z lodem – zaprosił go urzędnik, wykonał jakiś skomplikowany gest i brama zaczęła się otwierać.

- Niech pan nie przesadza, wystarczy zwykłe wiadro, koń nie potrzebuje lodu – zaśmiał się wędrowiec.

- Bardzo mi przykro, ale koni do środka nie wpuszczamy.

Jeździec zastanawiał się przez chwilę a potem zawrócił konia na drogę i dalej ruszył przed siebie. Jechali długo, minęli kilka pagórków, aż w końcu trafili do wiejskiej zagrody, która nie miała nawet płotu, tylko bramkę skleconą z żerdzi. Na ławeczce pod drzewem siedział jakiś dziadzio i czytał książkę.

- Dzień dobry, ma pan może trochę wody? – zapytał jeździec.

- Jasne, niech pan sobie naciągnie ze studni, tam jest czysty kubek – odpowiedział dziadek i wskazał na cembrowinę widoczną wśród drzew.

- A koń też może wejść?

- Pewnie, tam obok jest koryto, niech pan go napoi.

Weszli więc przez bramę, jeździec nalał wody do koryta, napoił konia a potem sam się napił. Kiedy ugasili pragnienie, podeszli do staruszka, który im się przyglądał.

- Co to za miejsce? – spytał zaciekawiony jeździec.

- To jest niebo.

- Jakie to dziwne. Byliśmy przedtem w innym miejscu, gdzie siedział jakiś urzędnik i twierdził, że tam właśnie jest niebo.

- A, chodzi ci o to miejsce z błyszczącym kamiennym wjazdem, perłową bramą i złotymi ulicami? To jest przecież piekło.

- Ojej… A nie denerwuje cię dziadku, że wprowadzają ludzi w błąd, używając nazwy twojego miejsca?

- Nie. Rozumiem, że to może wydawać się irytujące, ale nam to jest nawet na rękę. Odwalają przecież za nas całą brudną robotę, zatrzymując u siebie jeźdźców, którzy nie dbają o konie…

Genesis

Drugiego dnia, Bóg stworzył człowieka, aby służył Koniowi.

Trzeciego dnia, Bóg stworzył wszystkie stworzenia na ziemi, żeby płoszyły Konia, gdy człowiek siądzie na jego grzbiecie.

Czwartego dnia, Bóg stworzył ciężką pracę, aby człowiek mógł zarobić pieniążki na utrzymanie swego Konia.

Piątego dnia, Bóg stworzył trawy na polu, aby Koń mógł je jeść, a człowiek mógł trudzić się gdy sprząta po swoim Koniu.

Szóstego dnia, Bóg stworzył weterynarza, aby Koń był zdrów, a człowiek na granicy bankructwa.

Siódmego dnia Bóg odpoczął i powiedział: - To jest dobre. Tak oto nauczę człowieka pokory. Będzie zawsze się trudził i na próżno starał, by zaspokoić wszystkie potrzeby swojego Konia…