Numer | Na poważnie | Piosenki o koniach | Ksiega | Linki | Imprezy | Login | GALLERIA

Z PRZYSŁÓW STAJENNYCH:

Na pochyłego Atamana każdy Rebus skoczy

A teraz coś na serio

Po co nam ten bat? O relacjach między koniem a jeźdźcem.

Spójrzcie: oto amazonka na koniu. Płynnie zmieniają chody, kreślą regularne figury na czworoboku, poruszają się lekko i zgodnie. Dziewczyna daje koniowi niedostrzegalne sygnały dosiadem i łydką, jej wierzchowiec chętnie wykonuje polecenia. Jak pięknie….

A teraz dugi obrazek: na czworoboku histerycznie miota się koń, a na nim amazonka wykrzykuje "ale ten mój koń jest głupi" i chłosta go wodzami po szyi ile wlezie. Konisko wybałusza oczy, że mało mu z orbit nie wyjdą, minę ma nietęgą i wyraźnie nie wie o co chodzi. Na wszelki wypadek, po tym laniu ze zdwojoną gotowością zagalopowuje - i znowu dostaje - tym razem w tyłek, bo miało być wolniej. Tylko, że on nie był w stanie tego odgadnąć. .Z tego strachu koń nie chce się potem zatrzymać, bo ma szczerą wolę uciec od tego całego zamieszania, więc po raz kolejny dostaje batem Dzień jak co dzień…

W pierwszym przypadku, precyzyjnie myślący jeździec dokładnie wie, czego chce i wydaje polecenia w bardzo precyzyjny sposób - czyli dosiadem, łydką i ręką. Wierzchowiec zawsze wie, czego od niego oczekują. W drugim przypadku jest odwrotnie - jeździec nie wie czego chce i liczy na to, że koń domyśli się, co należy zrobić. Koń oczywiście nie wie, więc zgaduje, wpada w panikę albo wybiera najlepsze dla siebie rozwiązanie. Wynika z tego, że pracując z koniem należy zawsze, ale to zawsze zaplanować sobie każde kolejne ćwiczenie lub zadanie możliwie szczegółowo a potem wydać odpowiednie, zrozumiałe dla konia polecenie.

Koń ma natomiast do wyboru dwie skrajne postawy uległość i bunt, oraz cała gama różnych pośrednich zachowań. Trzeba więc umieć rozróżnić dwie następujące sytuacje:

1. jeździec wydaje nieprawidłowe polecenie, a koń się do niego stosuje. Wynik nie zadowala jeźdźca. Problem leży po stronie jeźdźca.
2. jeździec wydaje prawidłowe polecenie, a koń się do niego nie stosuje. Wynik nie zadowala jeźdźca. Problem leży po stronie konia.

W pierwszym przypadku, mimo zrozumiałego rozczarowania, bicie konia nie przyniesie pożądanego skutku a co gorsza, może mieć bardzo niekorzystny wpływ na nasze dalsze relacje z wierzchowcem. Koń jest przekonany, że był grzeczny, posłuchał się jeźdźca a mimo to dostał lanie. Nie rozumie, dlaczego go to spotkało. Następnym razem wyjdzie na trening spięty i niepewny siebie i prawdopodobnie ze zdenerwowania zacznie popełniać błędy. Za karę będzie znowu bity, co tylko zwiększy jego nerwowość. W końcu zacznie stawiać opór i buntować się. Jego właścicielka odpowie gniewem i oboje wejdą w zaklęty krąg agresji. W takim przypadku nie ma żadnych szans na tę wspaniałą, płynną harmonię i współpracę, o jakiej mowa była na początku tego tekstu. Nawet jeśli ktoś zmusi konia do posłuszeństwa, czyli go "złamie", nie uzyska tak pięknego ruchu (a więc i wysokich not) co u konia, który zaakceptował jeźdźca jako swego szefa, a nie dręczyciela.

W drugim przypadku, konia należy koniecznie przywołać do porządku. Jeśli tego nie zrobimy, będzie coraz bardziej samowolny i rozkojarzony. O tym wiedzą wszyscy. Pytanie brzmi, w jaki sposób należy to zrobić. Jest to bardzo indywidualna sprawa, ale warto się przyjrzeć koniom na wybiegu, kiedy egzekwują hierarchię w stadzie albo walczą o wyższe miejsce w grupie. Zwykle wygląda to tak: jeden koń podchodzi za blisko do drugiego. Tamten ostrzega go postawą lub głosem. Jeśli ten pierwszy się nie podporządkuje, następuje błyskawiczny atak zębami lub kopytami. Szybka wymiana ciosów i po chwili już jest spokój. Tyle mniej więcej powinno trwać egzekwowanie posłuszeństwa od konia. Powinna to być natychmiastowa reakcja na wykroczenie, która trwa bardzo krótko, a po niej następuje spokój i szansa na poprawę. Naturalnie, nie mówimy tu o koniach trudnych, tylko o przeciętnych stajennych końbinatorach.

Pamiętajmy więc, że konie mają wprawdzie wielkie łby ale krótką pamięć, a ich okres koncentracji i sposób myślenia są mniej więcej takie, jak u psotnego czterolatka. Nie wymagajmy od nich za wiele, bo one tego po prostu nie rozumieją. Ich pamięć nie działa tak, jak pamięć ludzka.. Konie nie potrafią też odgadywać naszych myśli w taki sposób, jak byśmy tego chcieli. Można je skarcić jednym lub dwoma uderzeniami bata, ale nie warto bić w sposób agresywny, bo takim biciem nie osiągniemy naszego celu: tej dumnej, wyniosłej postawy wierzchowca, jego lotności i gotowości na każde wezwanie, ani tej idealnej harmonii między amazonką a jej czworonożnym przyjacielem… Dlaczego więc tyle osób bije swoje konie?

Część jeźdźców, którzy biją swoje wierzchowce zwykle nie zadaje sobie trudu, by zrozumieć, że przy tak prostym sposobie myślenia, konie potrzebują bardzo wyraźnych, precyzyjnych i dokładnych komend. W wielu przypadkach daje o sobie znać zwykłe niechlujstwo umysłowe, niedostatki fizyczne albo brak poczucia odpowiedzialności za swojego konia. Pamiętajmy, on zrobi tylko tyle, ile go nauczymy. Każde ćwiczenie na jeździe to odbicie inteligencji i pracy jeźdźca. Jeśli nauczy on konia robić coś źle, to koń będzie robił to źle a w dodatku będzie myślał, że przecież jest grzeczny i wykonuje ćwiczenie zgodnie z poleceniem. Smagnięcia bata będą dla niego zaskoczeniem i źródłem frustracji.

Druga grupa jeźdźców nadużywających bata albo katujących konia pracą ponad siły robi to celowo, aby dręcząc zwierzę odreagować swoje własne , bardzo poważne problemy w szkole w domu, albo w pracy. Zwykle są to osoby, które autentycznie cierpią i są ofiarami fizycznej albo psychicznej przemocy lub agresji, której źródłem jest często kolejna cierpiąca i okrutna osoba. Niestety, zamiast przepracować swoje problemy w miejscach przeznaczonych do tego, prezentują je publicznie na środku czworoboku albo parkuru, odsłaniając się całkowicie przed wszystkimi - znajomymi i obcymi, zwykle zażenowanymi widokiem cudzego cierpienia.

Ostatnia grupa to jeźdźcy, w których życiu na co dzień gości przymus. Sami nic nie robią bez przymusu, więc w głowie im się nie mieści, że ktokolwiek inny (człowiek lub koń) mógłby wykonać jakąkolwiek pracę dla towarzystwa, z radości, z przyjaźni, albo ot tak sobie - a nie dlatego, że musi. Jest to kolejny poważny psychiczny problem, który kładzie się cieniem na życiu takich osób. Może nie jest to aż tak wielkie cierpienie jak u osób agresywnych, ale zwykle trwa przez całe życie i sprawia, że wydaje się ono całkiem nie do zniesienia. Taka postawa jeźdźca jest jak choroba zakaźna - po krótkim czasie przejmuje ją każdy jego kolejny koń. Kolejny, bo konie te trzeba szybko zmieniać, gdyż się "psują" albo "buntują." Ci jeźdźcy również nie zdają sobie sprawy, że sami odsłaniają przed otoczeniem swoje najbardziej osobiste zachowania.

Smutne sprawy… Ale może nie do końca aż tak smutne? Koń jest jak zwierciadło, które chętnie i wyraźnie odzwierciedla nastroje, kłopoty, postawy i tajemnice swojego jeźdźca. Dzięki temu jeździec - jeśli tylko zdobędzie się na krytyczne spojrzenie na samego siebie - może dokładnie ujrzeć swoje problemy i zacząć z nimi pracować. Wtedy każdy kolejny dzień będzie łatwiejszy, a każda kolejna jazda - coraz bardziej satysfakcjonująca. Aż w końcu... … oto amazonka na koniu. Płynnie zmieniają chody, kreślą regularne figury na czworoboku, poruszają się lekko i zgodnie. Dziewczyna daje koniowi niedostrzegalne sygnały dosiadem i łydką, jej wierzchowiec chętnie wykonuje polecenia. Jak pięknie….

TO BYL WREDNY KONKURS

… i co do tego nie ma dwóch zdań. Montażysta podle pograł sobie z oświetleniem i z ustawieniem modeli, utrudniając wszystkim życie. W dodatku jeszcze twierdził, że dzięki temu uczestnicy mieli lepszą zabawę : Ale byli tacy, co się nie ugięli, wytężyli wzrok i szare komóry i zabrali się za rozwikłanie tej zagadki. Niektórzy parami. Inni solo.
Niniejszym przyznajemy pierwsze trzy miejsca ex aequo paniom: Ilonce, Gosia& Ula, Kasia i Magda!!! Ponieważ jesteśmy dziś szczodrzy, każda dostanie po jednym koniu wierzchowym, do wyboru. Dwa są ujeżdżone pod siodło, dwa jeszcze nie, ale frajda będzie tym większa, bo to roczniaki prosto z Chin!!! Zobaczcie sami:

Dla reszty Szanownych Uczestników od poniedziałku zostanie zdeponowana w kontenerze duuuża torba żelek mniam mniam kultowych do konsumpcji na zasadzie "każdemu według jego potrzeb." :
Z żalem donosimy, że BW tym razem nie stanął na głównym podium i nie będzie można skonsumować z Nim razem nagrody, ale właściwie… jakoś tam sobie poradzimy z tą konsumpcją, no nie?
Natomiast bezapelacyjnym zwycięzcą konkursu jest KOŃ REBUS, którego uszko wszyscy znają.

Więc na cześć REBUSA trzykrotne HIP HIP HURRA i w nagrodę porcja marchewek do wyłącznego użytku !!!!!!!!! I niech nikt od tej pory nie waży się seplenić wymawiając Jego Imię!

						M i e j s c e
	Kabriolet	Bercik	Rebus	Cekin	Kuba
Ilonka	Kabriolet	Bercik	Redus	Champion	Kamena	1
Gosia&Ula	Mełek	Bąbel	Rebus	Cekin	Kuba	1
Kasia		bercik	rebus	cekin		1
Byczek	Nunuch	Apsik	Rebusssss	Kuśek	Kuba	1
Mikołaj	Wolt	Apsik	Rebus	Cekin	Mediatos	2
Ania i Emila	Kamena	Apsynt	Rebus	Panna	Kuba	2
Pamela	Ataman	Apsik	Rebus	Cekin	Kamena	2
Monika	Wolt	Absynt	Rebus	Cekin	Pirat	2
pamela	mełek	apsik	rebus	bajram	wolt	3
bolek	kamena	bąbel	rebus	panna	etyka	3

Więcej zdjęć znajdziecie w galerii.

Skomentuj, spytaj, zaproponuj

Ostatnia modyfikacja 2007-07-17 21:55